wtorek, 22 marca 2011

Co warto odwiedzić we Francji ?

Miejsca, które warto zobaczyć we Francji
Największą atrakcją dla zwiedzających  jest sam Paryż, stolica Francji. Zapraszamy do obejrzenia panoramy Paryża na stronie http://www.clubdefrance.pl/ , gdzie można  wyszukać interesujące obiekty wraz z opisem. Oto niektóre z nich, które należy zobaczyć odwiedzając Paryż: Wieżę Eiffla, Pola Elizejskie z placem Ch. de Gaulle, katedrę Notre-Dame, bazylikę Sacré Coeur, Moulin Rouge przy placu Blanche, Łuk Triumfalny, nowoczesną część Paryża – La Défense, centrum Pompidou, popłynąć bateau-mouche po Sekwanie, muzeum Luwr, muzeum d’Orsay, a także cmentarz Père Lachaise.
Największym walorem Paryża jest jednak jego swoisty i niepowtarzalny „klimat". Odnosi się to przy tym zarówno do całego miasta, jak i poszczególnych dzielnic (np. Dzielnica Łacińska czy Montmartre) lub ich fragmentów (np. plac Pigalle w porze nocnej, Pola Elizejskie, Lasek Buloński), ulic, placów targowych. Te właśnie nieuchwytne walory przyciągają turystów z całego świata. Specyficzny i niepowtarzalny nastrój miasta oraz życzliwość i pobłażliwość Paryżan sprawia, że okres aklimatyzacji obcokrajowców skraca się tu do minimum.

Wersal (29 km od centrum Paryża) to zespół pałacowo-ogrodowy. Przez wiele lat stanowił faktyczną stolicę Francji. To tu znajdowała się rezydencja francuskich monarchów w XVII i XVIIIw.
Disnayland - Kompleks położony jest na przedmieściach Paryża w miejscowości Marne-la-Valee – ok. 30 km od miasta. Warto zabrać tam swoje pociechy!
Alzacja i Lotaryngia: To regiony o rozwiniętej turystyce poznawczej, związanej z historią, zabytkami i miejscowym folklorem. Głównymi ośrodkami turystycznymi są Strasburg (m. in. siedziba Rady Europy) i Miluza, a ponadto Verdun (miejsce bitwy i cmentarz poległych w I wojnie światowej), Domremy-la-Pucelle i Vaucouleurs (miejsca związane z życiem Joanny d'Arc), Metz i Nancy. Do zwiedzania udostępniane są zakłady przemysłowe (głównie huty żelaza) doliny Mozeli.

Dolina Loary: Turystów przyciągają przede wszystkim pochodzące z różnych epok pałace i zamki królewskie. Do najważniejszych atrakcji turystycznych należą:
Chambord — zamek renesansowy, największy i najbardziej zabytkowy w grupie zamków Loary, rezydencja Ludwika XIII i Ludwika XIV, a także Stanisława Leszczyńskiego (1724-1733); Blois — zamek królewski, którego najstarsze partie pochodzą z okresu średniowiecza, rezydencja Ludwika XII; Amboise — warowny zamek królewski z XV w.; Chenonceaux — renesansowy zamek (jeden z najpiękniejszych zamków Loary) z rozległym ogrodem; Chaumont-sur-Loire — gotycko-renesansowy zamek (XV-XVI w.), należy do najbardziej malowniczych nad Loarą; Angers — zamek wzniesiony w latach 1228-38, siedziba królewska z XV w. Jest tu jedna z największych na świecie kolekcji gobelinów z XIV w. (m. in. tzw. Gobeliny Apokalipsy).
Bretania ciągnie się od ujścia rzeki Vilaine do półwyspu Contentin (Normandzkiego). Głównym ośrodkiem miejskim jest Rennes, dawna stolica Bretanii. Zachowały się tu pozostałości odległych epok (m.in. megality, kamienne obeliski sprzed 5 tys. lat). Urozmaicona jest architektura świecka i sakralna. Kultywuje się rodzimy folklor. Do celów turystycznych zagospodarowano kanały łączące kanał La Manche z Oceanem Atlantyckim. W strukturze bazy noclegowej dominują kempingi i drugie domy. Większość obcokrajowców stanowią Brytyjczycy. Rozwinięte są sporty wodne. Nowoczesne porty żeglarskie znajdują się w Saint-Malo, Port-la-Foret, La Trinite-sur-Mer.
Saint-Malo — miasto portowe i kąpielisko u ujścia rzeki Rance. Na rzece zainstalowano 24 turbiny o łącznej mocy 240 MW. Do napędu turbin wykorzystuje się różnicę poziomu wody między przypływami a odpływami, wynoszącą u ujścia Rance 13,5 m. Obiekt udostępniony do zwiedzania. Stare miasto otoczone jest warownym murem z basztami (XIII-XV w.) i bramami;
Le Mont-Saint-Michel — opactwo benedyktyńskie, założone w 966 r. na miejscu oratorium z VIII w. i rozbudowywane do XVI w., stanowi jeden z najlepiej zachowanych zespołów średniowiecznej architektury zakonnej w Europie. Klasztor usytuowany jest na skalistej wyspie (wys. 78 m), połączonej groblą ze stałym lądem.
Lisieux — sanktuarium św. Teresy, przebywa tu rocznie 1,5 min turystów i pielgrzymów z wielu krajów.

Akwitania stanowi obszar nizinny podnoszący się stopniowo na północo-wschodzie ku Masywowi Centralnemu, a na południu ku Pirenejom. W południowo-zachodniej części rozciąga się piaszczysta nizina Landów.
La BauleLe PouliguenPornichet — zespół miejscowości tworzących swego rodzaju aglomerację turystyczną. Korzystne warunki plażowania (zwłaszcza plaże La Baule). Początki turystyki sięgają połowy XIX w. Samo La Baule powstało w 1879 r., wybudowane jako kąpielisko o wysokim standardzie. Od kilku lat La Baule pełni również funkcję ośrodka turystyki kongresowej.  
La Rochelle — główny ośrodek turystyki żeglarskiej (port jachtowy na 6000 jednostek, stocznia jachtowa). Zachowały się tu fragmenty średniowiecznych obwarowań (XIV-XVw.), budowle renesansowe. Odbywają się tu znane w świecie „Międzynarodowe spotkania sztuki współczesnej".
Biarritz — największa miejscowość turystyczna i uzdrowiskowa nad Atlantykiem, położona jest u wrót Vascongadas. Rozwój turystyki nastąpił w zasadzie po 1855 r., kiedy to cesarzowa Eugenia i Napoleon III wznieśli tu swoją rezydencję (Villa Eugène). Przyjazdy w okresie zimowym zapoczątkowała angielska królowa Wiktoria z synem (Edwardem  III), potem pojawili się Rosjanie i Hiszpanie z królem Alfonsem XIII. Od 1893 r. zaczęto wykorzystywać w celach leczniczych miejscowe solanki. Kryzys lat trzydziestych i wojna domowa w Hiszpanii (1936-39r.) zahamowały rozwój turystyki aż do połowy lat pięćdziesiątych, kiedy to zaczęli popularyzować Biarritz Ernest Hemingway i Irwin Shaw.

Wybrzeże Śródziemnomorskie
Region ten rozciąga się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego od granicy hiszpańskiej do granicy włoskiej. Warunki klimatyczne przejawiają się tu suchym i gorącym latem oraz łagodną i wilgotną zimą; temperatura wody latem powyżej 20°C, zimą ok. 13°C.
Carcassonne — średniowieczny zespół urbanistyczny, jeden z najlepiej zachowanych w Europie. Składa się z warownego miasta górnego, tzw. La Cité (VI -XII w.), oraz miasta dolnego (założone w 1247 r.).
Prades — miejsce międzynarodowych festiwali muzycznych, zainicjowanych przez wiolonczelistę Pabla Casalsa;
Perpignan — dawna stolica królów Majorki, ma liczne zabytki (XI-XVI w.). Port lotniczy utrzymuje bezpośrednią komunikację m.in. z Londynem i Balearami.
Rzymski akwedukt – położony między Nîmes a Avignon.
Na Wybrzeżu Lazurowym początki turystyki przypadają na XVIII w. Przyjazdy notowano w zimie i na wiosnę, a przyjezdnymi byli bogaci Anglicy, Rosjanie, Niemcy oraz rentierzy francuscy. Część osób przyjeżdżała tu leczyć gruźlicę. Po I wojnie światowej zaznaczyła się już wyraźna przewaga turystyki w sezonie letnim.
Saint-Tropez — miejscowość wypoczynkowa świata artystycznego Francji. Dominują obiekty noclegowe dla bogatej klienteli. Sprawiło to, że od kilkunastu lat obserwuje się pewien regres przyjazdów turystycznych (rocznie ok. 60 tys. osób). Na wodach zatoki w połowie lat sześćdziesiątych wybudowano przeznaczone dla bogatych turystów osiedle Port Grimaud, będące miniaturą Wenecji;
Antibes – wspaniały park wodny, gdzie można zobaczyć popisy delfinów i orek.
Cannes — jeden z największych ośrodków turystycznych Francji. Jest tu dobrze rozwinięta baza hotelowa, liczne drugie domy (których właścicielami są gwiazdy filmu, muzyki, sportu), kilka portów jachtowych o łącznej pojemności około 8.000 jednostek, w tym również dla dużych jachtów morskich, ok. 1,5 tys. miejsc znajduje się w portach osiedli typu Marina. Czyni to z Cannes główny port jachtowy kraju. Jest to też ważny ośrodek turystyki kongresowej. Rocznie Cannes odwiedza kilkaset tysięcy turystów. Odbywają się tu liczne stałe imprezy międzynarodowe, m.in. festiwal filmowy, targi płytowe MIDEM, festiwale sztucznych ogni, salony jachtowe, wystawy kwiatów;
Nicea — jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy i świata, ma liczne zabytki (począwszy od III w.) i muzea (m.in. Muzeum Matisse'a), ok. 2 tys. hoteli z 10 tys. pokoi, kempingi, duży port jachtowy. Nicea jest też ważnym ośrodkiem turystyki kongresowej w Europie. W latach siedemdziesiątych przystąpiono do zagospodarowania dla turystyki zimowej pobliskich Alp Południowych. Atrakcję stanowią liczne imprezy o charakterze międzynarodowym, m.in. karnawał nicejski, spotkania muzyczne, targi książki. Nicea jest głównym portem lotniczym i morskim w przejazdach na Korsykę i do Monako. Port lotniczy obsługuje ok. 2,5 mln pasażerów rocznie, port morski ponad 500 tys. osób. Roczne dochody z turystyki wynoszą ponad 500 mln dolarów.
Grasse – małe miasto, które zasłynęło z produkcji perfum.
Korsyka - ze względu na usytuowanie, Korsyka stanowi odrębny region turystyczny. Położona jest w odległości 180 km od Wybrzeża Lazurowego. Duże znaczenie miało budownictwo obronne (np. cytadele w Bonifacio, Calvi, Ajaccio). Z okresu gotyku pochodzi m.in. katedra w Calvi (XIII w.). Wiele budowli sakralnych o bogato dekorowanych wnętrzach powstało w okresie baroku (np. Ajaccio, La Porta-d'Ampugnani).
Miejscowości turystyczne: Bastia,Saint-Florent, Bonifacio (szkoła żeglarska), Porto-Vecchio (największy port jachtowy), Sartęne. Połączenia morskie łączą Korsykę z Francją i Włochami.

Alpy Francuskie ciągną się pasem 100-120 km szerokości wzdłuż wschodnich granic kraju i stanowią część Alp Zachodnich. Dzielą się na Alpy Północne i Południowe. Część północna (Alpy Graickie, Sabaudzkie, Delfinackie) rozcięta jest poprzecznymi przełomowymi dolinami na poszczególne masywy (Mont Blanc 4807 m n.p.m., Pelvoux 4102 m, Vanoise 3861 m). Są one zbudowane ze skał krystalicznych i charakteryzują się krajobrazem glacjalnym. Oddzielone są podłużną depresją Rowu Rodanu od wapiennych Prealp. Liczne szerokie przełęcze w Alpach Północnych ułatwiają komunikację (Mała Św. Bernarda 2188 m n.p.m., Mont Cenis 2082 m, Larche 1996 m). Alpy Południowe (Kotyjskie, Nadmorskie, Prowansalskie) mają bardziej skomplikowaną budowę, przy czym masywy krystaliczne wznoszą się do wysokości 3370 m n.p.m. (Alpy Kotyjskie). Doliny Alp Południowych są na ogół niedostępne, mają charakter kanionów. Granica wiecznego śniegu przebiega na wysokości ok. 2500 m n.p.m.
Występują cieplice i źródła mineralne (ok. 15 uzdrowisk o znaczeniu ponadregionalnym).
Główną miejscowością Alp Północnych jest Chamonix-Mont-Blanc położone u stóp Mont Blanc, odwiedzane już w XVIII w. W 1821 r. założono tu Towarzystwo Przewodników Górskich. Jest to najważniejsza baza wypadowa dla wypraw alpinistycznych oraz wycieczek w Alpy i główna stacja sportów zimowych. Ważną rolę w turystyce odgrywa tunel drogowy pod masywem Mont Blanc (11,6 km dł.).
Ważniejszych stacji sportów zimowych: Courchevel, Val-d'lsere, La Plagne, Les Ares, Tignes, Corbier, Bonneval-sur-Arc, Megeve. W związku z Igrzyskami Olimpijskimi w 1968 r. wybudowano nowoczesną stację Chamrousse. Wielkie stacje są ze sobą powiązane siecią wyciągów, tzw. zespoły narciarskie — np. zespół Meribel-les-Allues-Courchevel ma 68 km2 i 95 wyciągów, zespół Tignes-Val-d'lsere 67 km2 i 116 wyciągów. Ogółem wykształciło się już 10 takich zespołów.
Głównym ośrodkiem administracyjnym, ważnym centrum kulturalnym, turystyki kongresowej i międzynarodowych wystaw jest Grenoble. Znajduje się tu wiele zabytków i placówek muzealnych (m.in. Muzeum Sztuk Pięknych, jedno z najbogatszych we Francji, i muzeum regionalne). Ośrodkiem kultu religijnego jest La Salette (objawienia Matki Bożej 1846  r.).

Jura - to obszar wyżynno-górski (wapienie jurajskie i kredowe), położony na przedpolu Alp, złożony z kilku równoległych grzbietów. Część południowa jest wyższa, grzbiety ciągną się na jednej niemal wysokości ok. 1600 m n.p.m. (najwyższy szczyt Cret de la Neige 1723 m). Jedyne przejścia w poprzek gór stanowią wąskie doliny przełomowe (tzw. cluse). W części północno-zachodniej Jura ma charakter wyżynny. Krajobraz jest bardziej monotonny, najwyższe wzniesienia na wysokości 800-1000 m n.p.m. Klimat jest umiarkowany górski. Najlepsze warunki klimatyczne mają stoki południowo-wschodnie (uprawa winnej latorośli). Rozwinięte są zjawiska krasowe. Występują też wody mineralne.
W rejonie tym brak wielkich ośrodków turystycznych. Główną miejscowością turystyczną jest Belfort. Lecznictwo uzdrowiskowe rozwinęło się w Salins-les-Bains, Lons-le-Saunier, Divonne-les-Bains, Arc-et-Senans.

Pireneje - Do Francji należą stoki północne, ciągnące się pasem szerokości 30-40 km. Szczyty wznoszą się przeciętnie na wysokości ok. 3 tys. m n.p.m. (Vignemale 3298 m). Wyższe partie górskie mają krajobraz glacjalny, niższe fluwialny. Klimat jest podzwrotnikowy, częściowo morski, częściowo o cechach śródziemnomorskich.
Do podstawowych walorów regionu należą wody mineralne. Spośród ponad 20 uzdrowisk o znaczeniu ponadregionalnym główną rolę odgrywają: Bagneres-de-Luchon, Bagneres-de-Bigorre, Aix-les-Thermes, Eaux-Bonnes, Eaux-Chaudes. W ostatnich kilkunastu latach obserwuje się rozwój turystyki zimowej. Czynnych jest ponad 300 wyciągów. Zagospodarowane tereny narciarskie zajmują 2% powierzchni ośnieżonych.
Swoisty przykład miejscowości turystycznej stanowi Lourdes, główny ośrodek kultu religijnego Francji i jeden z najważniejszych w świecie chrześcijańskim. Początek kultu wiąże się z objawieniami Matki Bożej Bernadecie Soubirous w 1858 r. w grocie Massabielle. Przyjazdy tej grupy pielgrzymów wynikają głównie z wiary w uzdrawiające właściwości wody wypływającej z cudownego źródełka. Lourdes jest miejscem licznych religijnych imprez kulturalnych, np. słynnych muzycznych Festiwali Wielkanocnych, międzynarodowego Biennale Sztuki Sakralnej czy festiwali filmowych. W miejscowym Pałacu Kongresowym (2 tys. miejsc) odbywają się zgromadzenia międzynarodowe i krajowe.

Owernia
Masyw Centralny jest rozległym obszarem wyżynno-górskim (ok. 85 tys. km2) o wielkiej różnorodności krajobrazów i średniej wysokości 400-700 m n.p.m. W części środkowej liczne stożki wygasłych wulkanów, stanowią najwyższe wzniesienia masywu (Puy de Sancy 1886 m). Występują tu jeziora kraterowe i gorące źródła mineralne (ok. 15 uzdrowisk o zasięgu ponadregionalnym). Większa część Masywu Centralnego pokryta jest łąkami i pastwiskami.
Region ten charakteryzuje się przede wszystkim rozwiniętym lecznictwem uzdrowiskowym, znanym tu już w czasach rzymskich, a także bogactwem architektury romańskiej (ponad 500 zachowanych kościołów z tego okresu). Ze względu na liczne obiekty kultu religijnego (o zasięgu lokalnym i regionalnym) Owernię określa się mianem „krainy pielgrzymek".
Główną miejscowością turystyczno-uzdrowiskową jest Vichy — do niedawna największe uzdrowisko Francji. Znane już Rzymianom jako Aquae Calidae, ma 12 obfitych ciepłych źródeł (do 43°C).
Największą stacją sportów zimowych jest Le Mont-Dore, w okresie międzywojennym trzecia stacja narciarska Francji.
Głównym ośrodkiem kultu religijnego o zasięgu krajowym jest Le-Puy (ok. 300 tys. pielgrzymów rocznie).

Wogezy są masywem górskim o płaskich lub kopulastych wierzchołkach i głębokich dolinach. Najwyższym wzniesieniem jest Ballon de Guebwiller (1424 m n.p.m.). Głównymi miejscowościami turystyczno-uzdrowiskowymi są Vittel, Sainte-Odile i Gerardmer (centrum sportów zimowych i wodnych).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz