Nauka francuskiego w Nicei

Francuski w Nicei

Szkoła Ecole France Langue została założona w 1976 roku, od ponad 34 lat specjalizuje się w nauczaniu języka francuskiego dla obcokrajowców. Zrzeszona jest w wielu międzynarodowych organizacjach między innymi w: FIYTO, ALTO, IALC oraz zrzeszona jest w Maison de la France.

Szkoła zapewnia profesjonalną kadrę lektorską i kursy językowe na wszystkich poziomach zaawansowania. W ośrodkach w Paryżu i Nicei studenci mogą korzystać z laboratorium językowego i programów komputerowych do samodzielnej nauki, sprzętu video jak również z internetu (max. 20 min w jednej sesji) oraz bezprzewodowego łącza WiFi dla laptopów.

Szkoła France Langue znajduje się w samym sercu miasta przy Alei Notre Dame, skąd w zaledwie 10 minut spacerem można dotrzeć do plaży i słynnej promenady Des Anglais. Kursanci mają do wyboru zakwaterowanie u rodzin francuskich (dojazd do szkoły komunikacją miejską zajmuje około 25-45 minut) lub w studiach Residence France Riviera, położonych 30 minut spacerem od szkoły. Każde studio posiada własną łazienkę i aneks kuchenny. Osoby zakwaterowane w studiach muszą w dniu przyjazdu opłacić podatek turystyczny 0.50 EUR/dzień plus 20 EUR za sprzątanie apartamentu.

Program French and French Cuisine - (8 lekcji w tygodniu) to kurs gotowania pozwalający poznać tajniki kuchni francuskiej. Zajęcia prowadzone w przyjaznej atmosferze pozwalają nie tylko poznać przepisy i nabyć praktyczne umiejętności przyrządzania wspaniałych dań i deserów, ale też uczą konwersacji i wzbogacają słownictwo. Kursanci w każdym tygodniu wybierają przepisy, na podstawie których gotują przystawki, dania główne i desery, poznają ich pochodzenie, kupują składniki na lokalnym targu oraz degustują przygotowane potrawy. Kurs ten można połączyć z 20 lekcyjnym kursem języka francuskiego w Nicei.

Poza kursami ogólnymi szkoła Ecole France Langue oferuje kursy dla nauczycieli języka francuskiego oraz egzaminacyjne (np.: D.E.L.F., D.A.L.F.)

Wiecej informacji znajdziecie u organizatora obozów językowych na http://www.atas.pl/. Polecam wszystkim warszawskie biuro, które podejmuje sie również organizacji wyjazdów indywidualnych.
http://www.clubdefrance.pl/

Frankofonia

Frankofonia

Definicja frankofonii podaje, że jest to polityczno – kulturowa wspólnota narodów, która posługuje się językiem francuskim (jest to ich język ojczysty lub jeden z języków, którym posługują się w życiu codziennym). Jest też drugie znaczenie, a mianowicie, że frankofonią nazywamy organizację międzynarodową, która zrzesza ponad 60 krajów posługujących się językiem francuskim (gdzie język francuski jest lub był językiem oficjalnym i duża część populacji nadal biegle się nim posługuje) i posiadających wspólne wartości. Organizacja ta dba o promocję języka, ale również pokazuje różnorodność kulturową krajów frankofońskich.

Główna instytucja frankofońska to OIF – Organisation Internationale de la Francophonie /Międzynarodowa Organizacja Frankofonii/, która ma swoich operatorów głównych np. Agence intergouvementale de la Francophonie i operatorów bezpośrednich np. TV5 – międzynarodowa telewizja frankofońska i Agence Universitaire de la Francophonie.

Republika Francuska to nie tylko Francja, ale również TOM-DOM (Départements d’outre-mer – Territoires d’outre-mer): Gwadelupa i Martynika na Morzu Karaibskim, Gujana Francuska w Ameryce Południowej, Réunion na Oceanie Indyjskim – wszystkie w/w kraje to departamenty Francji. Inne n/w kraje są zależne od Francji: Nowa Kaledonia, Polinezja Francuska, Archipelag Wallis i Futuna na Pacyfiku.

Martynika – wyspa wulkaniczna na Morzu Karaibskim, z klimatem tropikalnym, zamieszkała przez populację mieszaną (biali i czarnoskórzy), żyjącą głownie z turystyki i uprawy owoców: bananów, ananasów, trzciny cukrowej.

Gwadelupa – wraz z Martyniką tworzą Antyle francuskie. Wyspa wulkaniczna porównywana do motyla z rozłożonymi skrzydłami, która żyje głównie z uprawy trzciny cukrowej i bananów masowo eksportowanych. Coraz większe znaczenie ma też turystyka.

Gujana – kraj w Ameryce Południowej, nad oceanem Atlantyckim. Ten kraj przez długi czas miał bardzo złą reputację przez więzienie, do którego przywożono skazańców z Europy. Klimat równikowy, gorący i wilgotny, przyczynia się do bujnej roślinności i mnóstwa owadów. I to właśnie las stanowi główne bogactwo naturalne, z którego żyją ludzie.

Réunion – wyspa wulkaniczna na Oceanie Indyjskim, odkryta przez Portugalczyków, ale zagospodarowana przez Francuzów. W 1946 r stała się zamorskim departamentem Francji. Główne uprawy wyspy to  trzcina cukrowa i wanilia.

Kraje europejskie, w których używa się języka francuskiego

Belgia – ma w swojej historii okres tzw. francuski (1794-1815), podczas którego tylko ten język był oficjalnym. Obecnie, tylko regiony południowe są frankofońskie, a więc te, które graniczą geograficznie z Francją. Obok francuskiego, Belgia ma 2 inne języki oficjalne: niderlandzki i niemiecki.

Monaco – to księstwo, w którym jedynym językiem oficjalnym jest właśnie francuski. Sytuacja geograficzna i historyczna tłumaczy miejsce francuskiego w tym kraju; Monaco leży w całości na południowym - wschodzie Francji, od 1793 do 1814 ten kraj był zintegrowany z Francją, w lipcu 1918 r wydano dekret, że Monaco musi prowadzić politykę ekonomiczną i militarną tożsamą z polityka Francji.

Szwajcaria – w tym kraju mówi się 4 językami, w tym francuskim. W 1798 r Francja najechała Szwajcarię, gdy tam panowała wojna na tle religijnym. Napoleon nawet włączył w granice imperium francuskiego 3 regiony szwajcarskie. Obecnie 19% Szwajcarów mówi po francusku, głównie w regionie zachodnim, graniczącym z Francja: region Jury, Genewy, Neuchâtel, Valais i Vaud. W regionie Brna i Friburga mieszkańcy używają niemieckiego i francuskiego.

W Europie, oprócz krajów frankofońskich, są również kraje sympatyzujące z Francją należące do organizacji frankofońskich: Albania, Andora, Bułgaria, Rumunia, Grecja, Chorwacja, Węgry, Macedonia, Mołdawia. Polska należy do krajów – obserwatorów, podobnie jak Litwa, Czechy, Słowacja i Słowenia.

Kraje Ameryki, w których używa się francuskiego

Pierwsze wyprawy Francuzów na podbój Ameryki sięgają XVI w. Francja podobnie jak inni kolonizatorzy była zainteresowana podboje nowych ziem i rozwojem handlu. Ale przy okazji język francuski rozprzestrzenił się w niektórych regionach: w Luizjanie, Nowej Anglii, na Haiti, Dominikanie i Wyspie Św. Łucji.

Kanada – francuski jest drugim językiem oficjalnym w Kanadzie, używany głównie w prowincji Québec i Nouveau-Brunswick. Posługuje się nim ok. ¼ Kanadyjczyków. Francja ma tutaj kilka swoich kolonii do tej pory.

Kraje Afryki i Azji, w których używa się francuskiego

Francuski jest znany w Afryce, w krajach Maghreb’u i na Bliskim Wschodzie, bo Francja miała tam swoje kolonie, np. w „czarnej” Afryce – od 1880 r. do 60 lat XX w., w Maghreb’ie – od 1830 do lat 60 XXw., w Libanie – od 1920 do 1943 r.

„Czarna” Afryka – tutaj Francja utrzymuje kontakty polityczne, dyplomatyczne, kulturalne, a czasem militarne z byłymi koloniami. Często w tych krajach językiem oficjalnym jest francuski, bo to jedyny język wspólnej komunikacji, gdy kraj składa się z kilku grup etnicznych, a każda mówi innym językiem. Kraje, w których francuski jest językiem oficjalnym: Burkina Faso, Burundi, Kamerun, Komory, Kongo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Dżibuti, Gabon, Gwinea, Madagaskar, Mali, Niger, Republika Środkowej Afryki, Rwanda, Senegal, Czad, Togo.

Maghreb – to kraje Afryki Płn: Algieria, Marok, Tunezja. Tutaj francuski używany jest w różny sposób, np. jako język nauczania, kultury. Maghreb krwawo walczył z kolonizacją Francji, a zwłaszcza Algieria i Tunezja. Dziś Francja próbuje mieć z tymi krajami poprawne stosunki dyplomatyczne i kulturalne, np. poprzez organizacje frankofońskie.

Bliski Wschód – jest tam mała liczba frankofonów: Egipt, Izrael, Liban.

Azja – język francuski jest znany w kilku krajach azjatyckich, gdyż Francja miała tam swoje kolonie: Kambodża, Laos, Wietnam (tzw. Indochiny francuskie) wyswobodziły się w 1949 r. W chwili obecnej mała liczba frankofonów używa francuskiego.

20 marca to Międzynarodowy Dzień Frankofonii. To moment, kiedy w Polsce przygotowuje się imprezy pozwalające uczcić kulturę francuskojęzyczną.

Językiem francuskim jako macierzystym posługuje się ponad 200 milionów ludzi, żyjących na pięciu kontynentach. Międzynarodowa Organizacja Frankofonii (OIF), mająca na celu promowanie języka i kultury francuskiej, zrzesza 60 państw i 14 obserwatorów (w tym Polskę). Warto podkreślić, że francuski jest językiem Unii Europejskiej i ONZ. To też język dyplomacji. Warto się go uczyć, jeśli ktoś planuje karierę w międzynarodowej instytucji czy firmie. Tak więc do dzieła!
http://www.clubdefrance.pl/

Co warto odwiedzić we Francji ?

Miejsca, które warto zobaczyć we Francji

Największą atrakcją dla zwiedzających  jest sam Paryż, stolica Francji. Zapraszamy do obejrzenia panoramy Paryża na stronie http://www.clubdefrance.pl/ , gdzie można  wyszukać interesujące obiekty wraz z opisem. Oto niektóre z nich, które należy zobaczyć odwiedzając Paryż: Wieżę Eiffla, Pola Elizejskie z placem Ch. de Gaulle, katedrę Notre-Dame, bazylikę Sacré Coeur, Moulin Rouge przy placu Blanche, Łuk Triumfalny, nowoczesną część Paryża – La Défense, centrum Pompidou, popłynąć bateau-mouche po Sekwanie, muzeum Luwr, muzeum d’Orsay, a także cmentarz Père Lachaise.

Największym walorem Paryża jest jednak jego swoisty i niepowtarzalny „klimat". Odnosi się to przy tym zarówno do całego miasta, jak i poszczególnych dzielnic (np. Dzielnica Łacińska czy Montmartre) lub ich fragmentów (np. plac Pigalle w porze nocnej, Pola Elizejskie, Lasek Buloński), ulic, placów targowych. Te właśnie nieuchwytne walory przyciągają turystów z całego świata. Specyficzny i niepowtarzalny nastrój miasta oraz życzliwość i pobłażliwość Paryżan sprawia, że okres aklimatyzacji obcokrajowców skraca się tu do minimum.

Wersal (29 km od centrum Paryża) to zespół pałacowo-ogrodowy. Przez wiele lat stanowił faktyczną stolicę Francji. To tu znajdowała się rezydencja francuskich monarchów w XVII i XVIIIw.

Disnayland - Kompleks położony jest na przedmieściach Paryża w miejscowości Marne-la-Valee – ok. 30 km od miasta. Warto zabrać tam swoje pociechy!

Alzacja i Lotaryngia: To regiony o rozwiniętej turystyce poznawczej, związanej z historią, zabytkami i miejscowym folklorem. Głównymi ośrodkami turystycznymi są Strasburg (m. in. siedziba Rady Europy) i Miluza, a ponadto Verdun (miejsce bitwy i cmentarz poległych w I wojnie światowej), Domremy-la-Pucelle i Vaucouleurs (miejsca związane z życiem Joanny d'Arc), Metz i Nancy. Do zwiedzania udostępniane są zakłady przemysłowe (głównie huty żelaza) doliny Mozeli.

Dolina Loary: Turystów przyciągają przede wszystkim pochodzące z różnych epok pałace i zamki królewskie. Do najważniejszych atrakcji turystycznych należą:
Chambord — zamek renesansowy, największy i najbardziej zabytkowy w grupie zamków Loary, rezydencja Ludwika XIII i Ludwika XIV, a także Stanisława Leszczyńskiego (1724-1733); Blois — zamek królewski, którego najstarsze partie pochodzą z okresu średniowiecza, rezydencja Ludwika XII; Amboise — warowny zamek królewski z XV w.; Chenonceaux — renesansowy zamek (jeden z najpiękniejszych zamków Loary) z rozległym ogrodem; Chaumont-sur-Loire — gotycko-renesansowy zamek (XV-XVI w.), należy do najbardziej malowniczych nad Loarą; Angers — zamek wzniesiony w latach 1228-38, siedziba królewska z XV w. Jest tu jedna z największych na świecie kolekcji gobelinów z XIV w. (m. in. tzw. Gobeliny Apokalipsy).

Bretania ciągnie się od ujścia rzeki Vilaine do półwyspu Contentin (Normandzkiego). Głównym ośrodkiem miejskim jest Rennes, dawna stolica Bretanii. Zachowały się tu pozostałości odległych epok (m.in. megality, kamienne obeliski sprzed 5 tys. lat). Urozmaicona jest architektura świecka i sakralna. Kultywuje się rodzimy folklor. Do celów turystycznych zagospodarowano kanały łączące kanał La Manche z Oceanem Atlantyckim. W strukturze bazy noclegowej dominują kempingi i drugie domy. Większość obcokrajowców stanowią Brytyjczycy. Rozwinięte są sporty wodne. Nowoczesne porty żeglarskie znajdują się w Saint-Malo, Port-la-Foret, La Trinite-sur-Mer.

Saint-Malo — miasto portowe i kąpielisko u ujścia rzeki Rance. Na rzece zainstalowano 24 turbiny o łącznej mocy 240 MW. Do napędu turbin wykorzystuje się różnicę poziomu wody między przypływami a odpływami, wynoszącą u ujścia Rance 13,5 m. Obiekt udostępniony do zwiedzania. Stare miasto otoczone jest warownym murem z basztami (XIII-XV w.) i bramami;

Le Mont-Saint-Michel — opactwo benedyktyńskie, założone w 966 r. na miejscu oratorium z VIII w. i rozbudowywane do XVI w., stanowi jeden z najlepiej zachowanych zespołów średniowiecznej architektury zakonnej w Europie. Klasztor usytuowany jest na skalistej wyspie (wys. 78 m), połączonej groblą ze stałym lądem.

Lisieux — sanktuarium św. Teresy, przebywa tu rocznie 1,5 min turystów i pielgrzymów z wielu krajów.

Akwitania stanowi obszar nizinny podnoszący się stopniowo na północo-wschodzie ku Masywowi Centralnemu, a na południu ku Pirenejom. W południowo-zachodniej części rozciąga się piaszczysta nizina Landów.

La Baule — Le Pouliguen — Pornichet — zespół miejscowości tworzących swego rodzaju aglomerację turystyczną. Korzystne warunki plażowania (zwłaszcza plaże La Baule). Początki turystyki sięgają połowy XIX w. Samo La Baule powstało w 1879 r., wybudowane jako kąpielisko o wysokim standardzie. Od kilku lat La Baule pełni również funkcję ośrodka turystyki kongresowej.  

La Rochelle — główny ośrodek turystyki żeglarskiej (port jachtowy na 6000 jednostek, stocznia jachtowa). Zachowały się tu fragmenty średniowiecznych obwarowań (XIV-XVw.), budowle renesansowe. Odbywają się tu znane w świecie „Międzynarodowe spotkania sztuki współczesnej".

Biarritz — największa miejscowość turystyczna i uzdrowiskowa nad Atlantykiem, położona jest u wrót Vascongadas. Rozwój turystyki nastąpił w zasadzie po 1855 r., kiedy to cesarzowa Eugenia i Napoleon III wznieśli tu swoją rezydencję (Villa Eugène). Przyjazdy w okresie zimowym zapoczątkowała angielska królowa Wiktoria z synem (Edwardem  III), potem pojawili się Rosjanie i Hiszpanie z królem Alfonsem XIII. Od 1893 r. zaczęto wykorzystywać w celach leczniczych miejscowe solanki. Kryzys lat trzydziestych i wojna domowa w Hiszpanii (1936-39r.) zahamowały rozwój turystyki aż do połowy lat pięćdziesiątych, kiedy to zaczęli popularyzować Biarritz Ernest Hemingway i Irwin Shaw.

Wybrzeże Śródziemnomorskie

Region ten rozciąga się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego od granicy hiszpańskiej do granicy włoskiej. Warunki klimatyczne przejawiają się tu suchym i gorącym latem oraz łagodną i wilgotną zimą; temperatura wody latem powyżej 20°C, zimą ok. 13°C.

Carcassonne — średniowieczny zespół urbanistyczny, jeden z najlepiej zachowanych w Europie. Składa się z warownego miasta górnego, tzw. La Cité (VI -XII w.), oraz miasta dolnego (założone w 1247 r.).

Prades — miejsce międzynarodowych festiwali muzycznych, zainicjowanych przez wiolonczelistę Pabla Casalsa;

Perpignan — dawna stolica królów Majorki, ma liczne zabytki (XI-XVI w.). Port lotniczy utrzymuje bezpośrednią komunikację m.in. z Londynem i Balearami.

Rzymski akwedukt – położony między Nîmes a Avignon.

Na Wybrzeżu Lazurowym początki turystyki przypadają na XVIII w. Przyjazdy notowano w zimie i na wiosnę, a przyjezdnymi byli bogaci Anglicy, Rosjanie, Niemcy oraz rentierzy francuscy. Część osób przyjeżdżała tu leczyć gruźlicę. Po I wojnie światowej zaznaczyła się już wyraźna przewaga turystyki w sezonie letnim.

Saint-Tropez — miejscowość wypoczynkowa świata artystycznego Francji. Dominują obiekty noclegowe dla bogatej klienteli. Sprawiło to, że od kilkunastu lat obserwuje się pewien regres przyjazdów turystycznych (rocznie ok. 60 tys. osób). Na wodach zatoki w połowie lat sześćdziesiątych wybudowano przeznaczone dla bogatych turystów osiedle Port Grimaud, będące miniaturą Wenecji;

Antibes – wspaniały park wodny, gdzie można zobaczyć popisy delfinów i orek.

Cannes — jeden z największych ośrodków turystycznych Francji. Jest tu dobrze rozwinięta baza hotelowa, liczne drugie domy (których właścicielami są gwiazdy filmu, muzyki, sportu), kilka portów jachtowych o łącznej pojemności około 8.000 jednostek, w tym również dla dużych jachtów morskich, ok. 1,5 tys. miejsc znajduje się w portach osiedli typu Marina. Czyni to z Cannes główny port jachtowy kraju. Jest to też ważny ośrodek turystyki kongresowej. Rocznie Cannes odwiedza kilkaset tysięcy turystów. Odbywają się tu liczne stałe imprezy międzynarodowe, m.in. festiwal filmowy, targi płytowe MIDEM, festiwale sztucznych ogni, salony jachtowe, wystawy kwiatów;

Nicea — jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy i świata, ma liczne zabytki (począwszy od III w.) i muzea (m.in. Muzeum Matisse'a), ok. 2 tys. hoteli z 10 tys. pokoi, kempingi, duży port jachtowy. Nicea jest też ważnym ośrodkiem turystyki kongresowej w Europie. W latach siedemdziesiątych przystąpiono do zagospodarowania dla turystyki zimowej pobliskich Alp Południowych. Atrakcję stanowią liczne imprezy o charakterze międzynarodowym, m.in. karnawał nicejski, spotkania muzyczne, targi książki. Nicea jest głównym portem lotniczym i morskim w przejazdach na Korsykę i do Monako. Port lotniczy obsługuje ok. 2,5 mln pasażerów rocznie, port morski ponad 500 tys. osób. Roczne dochody z turystyki wynoszą ponad 500 mln dolarów.

Grasse – małe miasto, które zasłynęło z produkcji perfum.

Korsyka - ze względu na usytuowanie, Korsyka stanowi odrębny region turystyczny. Położona jest w odległości 180 km od Wybrzeża Lazurowego. Duże znaczenie miało budownictwo obronne (np. cytadele w Bonifacio, Calvi, Ajaccio). Z okresu gotyku pochodzi m.in. katedra w Calvi (XIII w.). Wiele budowli sakralnych o bogato dekorowanych wnętrzach powstało w okresie baroku (np. Ajaccio, La Porta-d'Ampugnani).

Miejscowości turystyczne: Bastia,Saint-Florent, Bonifacio (szkoła żeglarska), Porto-Vecchio (największy port jachtowy), Sartęne. Połączenia morskie łączą Korsykę z Francją i Włochami.

Alpy Francuskie ciągną się pasem 100-120 km szerokości wzdłuż wschodnich granic kraju i stanowią część Alp Zachodnich. Dzielą się na Alpy Północne i Południowe. Część północna (Alpy Graickie, Sabaudzkie, Delfinackie) rozcięta jest poprzecznymi przełomowymi dolinami na poszczególne masywy (Mont Blanc 4807 m n.p.m., Pelvoux 4102 m, Vanoise 3861 m). Są one zbudowane ze skał krystalicznych i charakteryzują się krajobrazem glacjalnym. Oddzielone są podłużną depresją Rowu Rodanu od wapiennych Prealp. Liczne szerokie przełęcze w Alpach Północnych ułatwiają komunikację (Mała Św. Bernarda 2188 m n.p.m., Mont Cenis 2082 m, Larche 1996 m). Alpy Południowe (Kotyjskie, Nadmorskie, Prowansalskie) mają bardziej skomplikowaną budowę, przy czym masywy krystaliczne wznoszą się do wysokości 3370 m n.p.m. (Alpy Kotyjskie). Doliny Alp Południowych są na ogół niedostępne, mają charakter kanionów. Granica wiecznego śniegu przebiega na wysokości ok. 2500 m n.p.m.

Występują cieplice i źródła mineralne (ok. 15 uzdrowisk o znaczeniu ponadregionalnym).

Główną miejscowością Alp Północnych jest Chamonix-Mont-Blanc położone u stóp Mont Blanc, odwiedzane już w XVIII w. W 1821 r. założono tu Towarzystwo Przewodników Górskich. Jest to najważniejsza baza wypadowa dla wypraw alpinistycznych oraz wycieczek w Alpy i główna stacja sportów zimowych. Ważną rolę w turystyce odgrywa tunel drogowy pod masywem Mont Blanc (11,6 km dł.).

Ważniejszych stacji sportów zimowych: Courchevel, Val-d'lsere, La Plagne, Les Ares, Tignes, Corbier, Bonneval-sur-Arc, Megeve. W związku z Igrzyskami Olimpijskimi w 1968 r. wybudowano nowoczesną stację Chamrousse. Wielkie stacje są ze sobą powiązane siecią wyciągów, tzw. zespoły narciarskie — np. zespół Meribel-les-Allues-Courchevel ma 68 km2 i 95 wyciągów, zespół Tignes-Val-d'lsere 67 km2 i 116 wyciągów. Ogółem wykształciło się już 10 takich zespołów.

Głównym ośrodkiem administracyjnym, ważnym centrum kulturalnym, turystyki kongresowej i międzynarodowych wystaw jest Grenoble. Znajduje się tu wiele zabytków i placówek muzealnych (m.in. Muzeum Sztuk Pięknych, jedno z najbogatszych we Francji, i muzeum regionalne). Ośrodkiem kultu religijnego jest La Salette (objawienia Matki Bożej 1846  r.).

Jura - to obszar wyżynno-górski (wapienie jurajskie i kredowe), położony na przedpolu Alp, złożony z kilku równoległych grzbietów. Część południowa jest wyższa, grzbiety ciągną się na jednej niemal wysokości ok. 1600 m n.p.m. (najwyższy szczyt Cret de la Neige 1723 m). Jedyne przejścia w poprzek gór stanowią wąskie doliny przełomowe (tzw. cluse). W części północno-zachodniej Jura ma charakter wyżynny. Krajobraz jest bardziej monotonny, najwyższe wzniesienia na wysokości 800-1000 m n.p.m. Klimat jest umiarkowany górski. Najlepsze warunki klimatyczne mają stoki południowo-wschodnie (uprawa winnej latorośli). Rozwinięte są zjawiska krasowe. Występują też wody mineralne.
W rejonie tym brak wielkich ośrodków turystycznych. Główną miejscowością turystyczną jest Belfort. Lecznictwo uzdrowiskowe rozwinęło się w Salins-les-Bains, Lons-le-Saunier, Divonne-les-Bains, Arc-et-Senans.

Pireneje - Do Francji należą stoki północne, ciągnące się pasem szerokości 30-40 km. Szczyty wznoszą się przeciętnie na wysokości ok. 3 tys. m n.p.m. (Vignemale 3298 m). Wyższe partie górskie mają krajobraz glacjalny, niższe fluwialny. Klimat jest podzwrotnikowy, częściowo morski, częściowo o cechach śródziemnomorskich.

Do podstawowych walorów regionu należą wody mineralne. Spośród ponad 20 uzdrowisk o znaczeniu ponadregionalnym główną rolę odgrywają: Bagneres-de-Luchon, Bagneres-de-Bigorre, Aix-les-Thermes, Eaux-Bonnes, Eaux-Chaudes. W ostatnich kilkunastu latach obserwuje się rozwój turystyki zimowej. Czynnych jest ponad 300 wyciągów. Zagospodarowane tereny narciarskie zajmują 2% powierzchni ośnieżonych.

Swoisty przykład miejscowości turystycznej stanowi Lourdes, główny ośrodek kultu religijnego Francji i jeden z najważniejszych w świecie chrześcijańskim. Początek kultu wiąże się z objawieniami Matki Bożej Bernadecie Soubirous w 1858 r. w grocie Massabielle. Przyjazdy tej grupy pielgrzymów wynikają głównie z wiary w uzdrawiające właściwości wody wypływającej z cudownego źródełka. Lourdes jest miejscem licznych religijnych imprez kulturalnych, np. słynnych muzycznych Festiwali Wielkanocnych, międzynarodowego Biennale Sztuki Sakralnej czy festiwali filmowych. W miejscowym Pałacu Kongresowym (2 tys. miejsc) odbywają się zgromadzenia międzynarodowe i krajowe.

Owernia
Masyw Centralny jest rozległym obszarem wyżynno-górskim (ok. 85 tys. km2) o wielkiej różnorodności krajobrazów i średniej wysokości 400-700 m n.p.m. W części środkowej liczne stożki wygasłych wulkanów, stanowią najwyższe wzniesienia masywu (Puy de Sancy 1886 m). Występują tu jeziora kraterowe i gorące źródła mineralne (ok. 15 uzdrowisk o zasięgu ponadregionalnym). Większa część Masywu Centralnego pokryta jest łąkami i pastwiskami.

Region ten charakteryzuje się przede wszystkim rozwiniętym lecznictwem uzdrowiskowym, znanym tu już w czasach rzymskich, a także bogactwem architektury romańskiej (ponad 500 zachowanych kościołów z tego okresu). Ze względu na liczne obiekty kultu religijnego (o zasięgu lokalnym i regionalnym) Owernię określa się mianem „krainy pielgrzymek".
Główną miejscowością turystyczno-uzdrowiskową jest Vichy — do niedawna największe uzdrowisko Francji. Znane już Rzymianom jako Aquae Calidae, ma 12 obfitych ciepłych źródeł (do 43°C).

Największą stacją sportów zimowych jest Le Mont-Dore, w okresie międzywojennym trzecia stacja narciarska Francji.

Głównym ośrodkiem kultu religijnego o zasięgu krajowym jest Le-Puy (ok. 300 tys. pielgrzymów rocznie).

Wogezy są masywem górskim o płaskich lub kopulastych wierzchołkach i głębokich dolinach. Najwyższym wzniesieniem jest Ballon de Guebwiller (1424 m n.p.m.). Głównymi miejscowościami turystyczno-uzdrowiskowymi są Vittel, Sainte-Odile i Gerardmer (centrum sportów zimowych i wodnych).

Kuchnia francuska

Kuchnia francuska

Francja to nie tylko język, to również sztuka, kultura i umiejętność życia. To kraj pałaców, zamków i klasztorów, władców i arystokracji z zamierzchłych czasów, a dzisiaj to także kulinarne centrum świata. To ostatnie stwierdzenie jest uzasadnione nie tylko bogactwem produktów rolnych pierwszorzędnej jakości, lecz także tamtejszym savoir vivre’em oraz twórczością wielu mistrzów kuchni, którzy słyną z dogadzania podniebieniom wybrednych smakoszy. To bogactwo gastronomicznych specjalności – regionalnych, klasycznych, ale też wyrafinowanych kompozycji. Wszystkim, którzy chcą przyłączyć się do grona piewców kuchni francuskiej lub mile wspominają wakacje spędzone we Francji: bon appétit!

Specjalności regionalne

Alsace et Lorraine

Zmienne losy Alzacji i Lotaryngii oraz graniczenie z kilkoma krajami znalazły odbicie w karcie regionalnych specjalności. Wyraźnie widać wpływ sąsiednich krajów, ale są tutaj też produkty żywnościowe i potrawy typowe dla rodzimej tradycji, np. Paté de foie gras (pasztet z gęsiej wątróbki), łagodne szynki w cieście francuskim, wieprzowe kiełbaski, miękki ser Munster i słynna kiszona kapusta z gęsim lub wieprzowym smalcem – Choucroute alsacienne. Z Lotaryngii pochodzi słynny Quiche lorraine (kołacz lotaryński z kruchego ciasta z boczkiem, śmietana i jajkami – na zdjęciu) i Potée de lorraine (kapuśniak z mięsem i boczkiem).

Champagne

Szampania z ardeńskim masywem górskim na północy oraz Marna i Sekwaną na nizinach – to kraina kipiąca życiem. Znakiem szczególnym jest biel – białe skały wapienne, białe mięso i białe musujące wino. Rzeki dostarczają ryb – szczupaków, pstrągów i łososi; zielone łąki – cielęta, świnie i owce, a rozległe obszary leśne – dziki, sarny oraz ptactwo. Do regionalnych specjalności należy zaliczyć kluseczki ze szczupaka z młodym, wytrawnym winem oraz golonkę à la Sainte Menehould.

Normandie

To nie tylko kraina klasztorów i katedr, ale także mleka i cydru. Bydło mleczno-mięsne rasy normandzkiej dostarcza wysokiej jakości mięso, a krowy dają tłuste mleko, z którego wyrabia się masło o smaku orzechowym i wiele gatunków sera: Neufchâtel, Pont-l’Evêque, Livarot, Pavé d’Auge i oczywiście Camembert. W okręgu Pays d’Auge znajdują się olbrzymie plantacje jabłoni, z których robi się popularny Cidre – wino z jabłek oraz znaną wódkę – Calvados. 600-kilometrowy dostęp do morza pozwala na korzystanie z bogactwa ryb morskich.

Bretagne

To region daleko wysunięty w Atlantyk, dlatego tam można rozkoszować się smakiem Fruits de la mer. To raj dla smakoszy ryb, homarów – Homard à la l’Amouricaine, ostryg – Belon, małży i ślimaków – Coquilles Saint – Jacques (na zdjęciu). Z morza czerpią również sól morska i algi.

Val de Loire

Rybacy codziennie wyciągają sieci pełne ryb z Loary: szczupaków, sandaczy, karpi, węgorzy. Na żyznych przybrzeżnych glebach wspaniale rosną warzywa: karczochy (na zdjęciu), białe szparagi, szalotki i renklody. Winnice rodzą winne grona na białe i różowe wina, np. Vouvray. Wszystkie te produkty komponują tradycyjną kuchnię regionalną.

Bordelais et Gascogne

To w Bordeaux wytwarza się najlepsze i najdroższe wina w świecie win. Z okręgu Medoc pochodzą wina zdecydowanie najlepszej jakości – Château Margaux, Château Haut – Brion, Château Mouton-Rothschild. W departamencie Landes są najważniejsze we Francji hodowle drobiu. Z nich wytwarza się: Foie gras, Confit de canard, Rillettes d’oie. W okolicach Bayonne robi się znaną szynkę bajońską. W lasach zbiera się Cèpes – borowiki, podnoszące smak każdego dania. A na koniec znów zaserwujemy Cognac lub Armagnac.

Languedoc, Roussillon, Provence

To teren rozciągający się od Pirenejów do granicy włoskiej, nad całym Morzem Śródziemnym. W Langwedocji i okolicach Tuluzy najbardziej popularna potrawą jest Cassoulet – ragoût z białej fasoli, kawałków gęsiny lub kaczki wieprzowiny, baraniny i warzyw. W Roussillon i Langwedocji uprawia się szparagi i różnego rodzaju sałaty: endywię, batawię, głowiastą i inne. W obu tych regionach znajdują się największe winnice Francji, produkujące niezłe wina o często zaskakującym smaku i niskiej cenie: Côtes du Roussillon, Corbières, Minervois, Fitou. To raj Vins de Pays – francuskich win regionalnych. Kuchnię prowensalską charakteryzuje bogactwo owoców, warzyw i oczywiście owoców morza: muli, ostryg, ślimaków, małży, krabów, krewetek, homarów. Wszyscy znają Bouillabaise – zupę rybną rodem z Marsylii, czy Ratatouille – prowensalskie danie warzywne z papryk, cukinii, bakłażanów, pomidorów, cebuli i czosnku.

Lyonnais et Bourgogne

To z tego regionu pochodzi Poulet de Bresse  (kura z Bresse), a najbardziej znanym serem z rejonu liońskiego jest Bleu de Bresse, który łagodnym smakiem przewyższa wszystkie inne gatunki serów niebieskich. Delikatesem są także Marrons (kasztany jadalne), kiełbasa liońska. Burgundia słynie  z win – zarówno czerwonych jak i białych – Yonne, Côte d’Or i Saone-et-Loire /to najsłynniejsze okręgi winiarskie. Miasto Dijon słynie z produkcji Cassis (likier z czarnej porzeczki) i musztardy – Moutarde de Dijon. Specjalność kuchni regionalnej to Boeuf bourgignonne (wołowina duszona w winie), Coq au vin (kurczak w winie) i Cuisses de grenouilles (żabie udka).

Auvergne, Limousin, Périgord

Na pierwszy rzut oka Owernia, leżąca w środkowej części Masywu Centralnego, ze stożkami wygasłych wulkanów, nie sprawia wrażenia raju kulinarnego. Jednakże Owernijczycy potrafią ze swoich produktów sporządzić może niezbyt wyszukane potrawy, ale na pewno dobrej jakości. Wyrabiają świetne sery: Cantal – twardy ser z krowiego mleka, Saint-Nectaire, Bleu d’Auvergne, Roqueford – pikantny ser pleśniowy. Limousin słynie z hodowli bydła na świetne Tournedos, a na deser serwują Madeleines – małe, kruche ciasteczka. A Périgord słynie z trufli, które zbiera się od listopada do marca.

Paris et L’Île de France

Paryż na świecie słynie jako kulinarna metropolia rozkoszy. Francuska Haute Cuisine (wykwintna kuchnia) stąd się wywodzi i ma to swoje uzasadnienie. Mistrzowscy kucharze od stuleci tworzyli swoje dzieła sztuki najpierw na dworach królewskich, a teraz w „gwiazdkowych restauracjach”. I w naszych czasach Paryż jest miejscem spotkań i wymiany gastronomicznych szczytowych osiągnięć.

Francuskie wina

Typowa francuska rodzina nie zasiądzie do posiłku bez wina – należy to bowiem do kultury jedzenia. Dlatego też we Francji jedzenie bez odpowiednio dobranego wina jest zjawiskiem rzadkim, jak picie samego wina bez  jedzenia. Dlatego większość win francuskich to wina wytrawne, ale są też słodkie wina do deserów lub na apéritif. W 1937 roku założono we Francji Institut National des Appellations d’Origine des Vins et Eaux-de-Vie (Narodowy Instytut Nazw Pochodzenia Win i Wódek). To najwyższa instytucja, która reguluje sprawy związane z uprawą winorośli, produkcją wina i jego klasyfikacją.

W odniesieniu do win francuskich rocznik nie odgrywa aż tak znaczącej roli, ważniejszą sprawą jest odpowiednia temperatura degustacji. Wówczas ich bukiet i smak ujawnią się w pełni.

Łagodne, likierowe, białe wino oraz wina słodkie, musujące i szampan najlepiej schłodzić do 6 st. C. Dla wytrawnych, białych i różowych win odpowiednia temperatura to 8-12 st. Dla lekkich i o owocowym smaku czerwonych win – 10-12 st. A dla mocnych czerwonych win najlepsza temperatura to 15-16 st.

Francuskie sery

W żadnym innym kraju na świecie nie wytwarza się tylu przeróżnych gatunków sera. Francja ma ich ok. 400, a ciągle powstają nowe produkty francuskiego mleczarstwa na rynku. Wpływ na to maja różne czynniki:

a/ zróżnicowany klimat i krajobraz – soczyste łąki wybrzeży morskich, górskie pastwiska Owernii, Jury i Wogezów, na których pasą się krowy różnych ras; doliny Loary i Rodanu, gdzie na poboczach winnic wypasają kozy oraz krasowe wyżyny Prowansji, Langwedocji i Pirenejów, gdzie tylko owce mogą znaleźć wystarczająco dużo pożywienia;

b/ praca ludzi, którzy od pokoleń i dzięki swym staraniom potrafią zrobić z mleka, to co najlepsze. Każdy z serów wytwarzany jest wg starodawnej receptury, w dokładnie ograniczonym regionie, z mleka naturalnego. Producenci kontrolują proces dojrzewania sera: temperaturę, wilgotność, warunki transportu, aby nic nie zakłóciło dojrzewania i nie wpłynęło niekorzystnie na smak sera.

c/ nabywcy serów, Francuzi, którzy potrafią docenić na swym „talerzu serów” bogactwo smaków.
http://www.clubdefrance.pl/

Francja - informacje ogólne

Francja - informacje ogólne

Pełna nazwa: Republika Francuska.
Nazwa oryginalna: République Française.

Flaga: trzykolorowa:  niebiesko–biało-czerwona
Położenie: 42o20' - 51o5' N ; 5o55'W - 8o10'E.
Powierzchnia: 551 500 km².
Liczba ludności: 59 329 tys. (2000 r.).
Gęstość zaludnienia: 108 osoby/km².
PKB: 22 045,8 USD na osobę.
Inflacja: 2,2 proc.
Bezrobocie: 9,2 proc.
Jednostka monetarna: euro = 100 eurocentów; była waluta narodowa: 1 frank=100 centymów.
Język urzędowy: francuski.
Surowce i wyroby przemysłowe: Węgiel kamienny, żelazo, uran, ropa naftowa, boksyty, gaz ziemny, siarka, cynk, ołów, nawozy sztuczne, tkaniny wełniane i bawełniane, kosmetyki.
Święta narodowe: 14 lipca - rocznica zburzenia Bastylii (1789).
Stolica: Paryż.
Główne miasta: Paryż, Tuluza, Lille, Marsylia, Strasburg, Nantes, Bordeaux, Tulon, Grenoble, Lyon.

Podział administracyjny: 96 departamentów w 22 regionach administracyjnych; w skład Francji wchodzą 4 departamenty zamorskie (Gujana Francuska, Gwadelupa, Martynika, Reunion), do Francji należą też 3 terytoria zamorskie (Nowa Kaledonia, Polinezja Francuska, Wallis i Futuna) oraz 2 terytoria o statusie specjalnym: Majotta oraz Saint-Pierre i Miquelon.
http://www.clubdefrance.pl/